Λάμδα
Το γράμμα λάμδα (επίσης λάμβδα και λάβδα) (κεφαλαίο Λ, πεζό λ) είναι το ενδέκατο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στα νέα και τα αρχαιά ελληνικά συμβολίζει το πλάγιο φατνιακό /l/ που πραγματώνεται είτε με τον παρόμοιο φθόγγο [l] είτε, στην περίπτωση των νέων ελληνικών, ως ουρανικός [ʎ] σε περιπτώσεις ουρανικοποίησης (π.χ. ήλιος). Σε πολλές ελληνικές διαλέκτους και λαλιές ο ουρανικός φθόγγος εμφανίζεται στην επαφή του φωνήματος με το φωνήεν /i/.Προήλθε από το φοινικικό γράμμα ''λάμεδ'', που στα φοινικικά σήμαινε ''αλέτρι''. Η αρχαϊκή του μορφή εμφάνιζε διάφορα αλλόγραφα με ορισμένα να πλησιάζουν το λατινικό <L> (του οποίου αποτέλεσαν και τη βάση) και άλλα να τείνουν προς τη μορφή του <Γ>.Στο ελληνικό γράμμα βασίστηκε και το κυριλλικο <Л>.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητικη αξία λ´ = 30. Παρέχεται από τη Wikipedia
-
10121
-
10122
-
10123
-
10124
-
10125
-
10126ανά Δενδρινού, Βασιλική, Βαϊου, Λυδία, Νίνα-Παζαρζή, Ελένη, Στρατηγάκη, Μαρία, Μπενβενίστε, Ρίκα, 1959-, Λαδά- Χατζοπούλου, Αναστασία, Slapsak, Svetlana, Duhacek, Dasa, Kasic, Biljana, Kolozova, Katarina, Nikolchina, Miglena, Usur, Serpil Sancar, Hanmer, Jalna, Lykke, Nina, Braidotti, Rosi, Βαΐου - Χατζημιχάλη, Ντίνα, Βοσνιάδου, Στέλλα, 1946-
Έκδοση 2006Βιβλίο -
10127
-
10128
-
10129
-
10130
-
10131
-
10132
-
10133
-
10134
-
10135
-
10136
-
10137
-
10138ανά Καπούλας, Βαγγέλης, Κοντογιάννης, Σπύρος Χ., Κυριακού, Κ., Λάμψας, Πέτρος Θ. 1970-, Μπούρας, Χρήστος Ι., Σπυράκης, Παύλος Γ., Τατάκης, Αντώνης, Φωτάκης, Δημήτρης
Έκδοση 1997Βιβλίο -
10139
-
10140