Μάνες μιλούν : όψεις του θεατρικού ρόλου στην ανάδυση των <<κοινωνιστικών>> ιδεών στην Ελλάδα /

• Κύριος συγγραφέας: Ριτσάτου, Κωνσταντίνα (συγγραφέας)
• Μορφή: Βιβλίο
• Γλώσσα: Greek
• Έκδοση: Αθήνα : Παπαζήση, 2025.
• Σειρά: Θεατρικοί τόποι (Παπαζήσης)
• Θέματα: Νεοελληνικό δράμα > 20ός αιώνας > Ιστορία και κριτική; Μητέρες στο θέατρο.; Γυναίκες στο θέατρο

Η μελέτη εκκινεί από το θεατρολογικό πεδίο αλλά συνδυάζει και άλλους τομείς των ανθρωπιστικών σπουδών. Στον θεατρικό ρόλο της μάνας διερευνά τις αποτυπώσεις του ιστορικού χρόνου, αναζητώντας πώς η θεατρική τέχνη αντανακλά και ταυτόχρονα πώς συνδιαμορφώνει το κοινωνικό περιβάλλον. Από τη μάνα-φόνισσα...

Πίνακας περιεχομένων:

• Θεωρητικές αναζητήσεις : Μποάλ: το σώμα που γεννά τον άνθρωπο και το θέατρο
• Ένγκελς: η γέννα προσδιόριζε το γένος
• Φρόυντ και Μαρκούζε: ο έρωτας συγκρατεί τον κόσμο
• Η ανάδυση των "κοινωνιστικών" ιδεών στην Ελλάδα
• Φουέντες: δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί όσο νομίζουμε
• Ο θεατρικός ρόλος της μάνας : Μάνα της εγχώριας παράδοσης και ορφανές από πατέρα ηρωίδες: "κοινωνιστικά προανακρούσματα"
• Ο συμπαγής πατριαρχικός κόσμος δεν έχει ακόμα ραγίσει
• <<Η τιμή της αγάπης>>: η Αστέρω και η Γκόλφω (1894) του Σπυρίδωνος Περεσιάδη
• <<Μέσα στα φτωχικά τα καλύβια λάμπουν κάποτες περλάντια>> η Δέσπω στον Βουρκόλακα(1894) του Αργύρη Εφταλιώτη
• Μάνα στο μεταίχμιο παράδοσης και ανανέωσης: "Σιλαλισμός... πως τονε λένε;"
• <<Είμαστε φτωχοί άνθρωποι, κι έχουμε την ανάγκη και του μερμηγκιού>>: η Κυρά Σταβρόπλενα στους Κούρδους (1897) του Γιάννη Καμπύση
• <<Αν επέσανε τα δαχτυλίδια, τα δάχτυλα μείνανε...>>: η Κοντέσσα Βαλέραινα στο Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας (1904) του Γρηγόριου Ξενόπουλου
• Μάνα αστεφάνωτη ή μάνα κομφορμίστρια στο αστικό τοπίο; «Έχω παιδί μαζί του… Κι’ εν τούτοις δεν μ’ έχει στεφανωμένη»: η Μαρία στη Χειραφετημένη 199 (1908) του Χρήστου Παπαζαφειρόπουλου
• «Να συλλογιστείς το γάλα που σε βύζαξα»: η Περσεφόνη στο Άσπρο και το μαύρο (1913) του Σπύρου Μελά
• Μάνα βράχος του σπιτιού ή χριστιανή σοσιαλίστρια; : «Έφαγα τα νύχια μου στη σκάφη, για χάρι της τιμιότης»: η Φρόσω στο Φιντανάκι (1921) του Παντελή Χορν
• «Δεν υπάρχουνε δούλοι κι αφεντάδες παιδί μου»: η Αγγέλα στη Μητέρα (1922) του Δημήτριου Ταγκόπουλου
• Η ανατολή ενός κόσμου χωρίς μανάδες : «Είδα στις πλερωμές των σακατεμένων εργατών μας κάτι σπαραχτικές σκηνές που μ’ έπεισαν πια πως ορισμένως μόνο της μακαρίτισσας μητέρας σου θα μοιάζεις»: Η Κόκκινη Πρωτομαγιά (1921) του Γεώργιου Σημηριώτη
• «Μα τι θέλουμε τις μαννάδες που είναι του παιδιού η καταστροφή;»: Έβα (1927) του Γιάννη Ψυχάρη
• Μάνες μιλούν: λόγια που δεν τα παίρνει ο άνεμος
• Αντί προλόγου : και ο πατέρας.