| Summary: | Το κεφάλαιο συζητά οράματα του τέλους του κόσμου, μια θεματική που απαντά ήδη στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Μελετάται ένα διήγημα του Νικόλαου Επισκοπόπουλου από αυτήν την περίοδο, το «Μητέρα γη», που θέτει προδρομικά αρκετά από τα ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη αποκαλυπτική λογοτεχνία. Εξετάζεται επίσης ο «Υπνοβάτης» της Μαργαρίτας Καραπάνου από τα τέλη του εικοστού αιώνα, και, από τις αρχές του εικοστού πρώτου, διηγήματα της συλλογής «Το νησί πάνω στο ψάρι» της Έλσας Κορνέτη και το δίπτυχο «Μαύρο νερό» και «Η θάλασσα» του Μιχάλη Μακρόπουλου. Όλα αυτά τα κείμενα αποδίδουν την καταστροφή σε ανθρώπινη υπαιτιότητα – στον σκληρό ανταγωνισμό και στη χωρίς όρια ανάπτυξη, στον ατομοκεντρισμό, στην απληστία, στη σκληρότητα. Ως αντίδοτο, ή ως στάση απέναντι στο τέλος, αλλά και μετά απ’ αυτό, προτείνεται το άνοιγμα, η επαφή και η ένωση με τους άλλους ανθρώπους και το μη ανθρώπινο περιβάλλον.
|
|---|
