| Summary: | Η κοινωνία είναι πλήρως διχασμένη: ένα μέρος της επανέρχεται στην κανονικότητα, ενώ ένα άλλο βιώνει ακραίες συνθήκες. Στη λογοτεχνία εμφανίζεται το μοτίβο του "ναυάγιου", καθώς και μια θεματολογία επιστροφής στη φύση. Κάποια έργα για τον εμφύλιο δημοσιεύονται ήδη (Καζαντζάκης, "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"), ενώ οι λογοτέχνες που βρίσκονται στη φυλακή ή στην εξορία παράγουν ασταμάτητα τέχνη, κάτι που τους βοηθά να επιζήσουν αλλά ταυτόχρονα τους γεννά το σπαρακτικό ερώτημα κατά πόσο δικαιούνται να μετατρέπουν τη φρίκη και τον θάνατο σε καλλιτεχνικό έργο. Πολλοί οι συγγραφείς, οι οποίοι στο τέλος της δεκαετίας επιλέγουν τη σιωπή (Σεφέρης, Ελύτης κ.ά.).
|
|---|
