| Summary: | Το κεφάλαιο πραγματεύεται τον τρόπο ενσωμάτωσης των χριστιανικών εκκλησιαστικών οργανισμών στο οθωμανικό θεσμικό πλαίσιο και τις μεταβολές των σχέσεών τους με το κράτος. Ήδη πριν το 1453, η οθωμανική επέκταση στα Βαλκάνια είχε συνοδευτεί από την παραχώρηση προνομιακών ορισμών στα μοναστικά ιδρύματα. Η ανασύσταση του Οικουμενικού Πατριαρχείου λίγο μετά την Άλωση δημιούργησε το πρότυπο για την αναγνώριση και άλλων Εκκλησιών, καταρχήν της αρμενικής και αργότερα της σερβικής, ενώ η κατάκτηση των αραβικών περιοχών το 1516/17 έθεσε υπό οθωμανικό έλεγχο τα παλαιά πατριαρχεία της Ανατολής και τους χριστιανικούς προσκυνηματικούς τόπους στην Παλαιστίνη, το Σινά κ.α. Παρά την οικονομική αφαίμαξη και τις παρεμβάσεις των αρχών, η πρόσδεση των χριστιανικών Εκκλησιών στον κρατικό φορολογικό μηχανισμό και η ένταξη των μοναστικών κέντρων στο οθωμανικό γαιοκτητικό σύστημα έκανε εφικτή την επιβίωσή τους και επέτρεψε τη συνέχιση του έργου τους εντός της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
|
|---|
