| Summary: | Το κεφάλαιο αποτελεί μια συνδυαστική προσέγγιση μουσικού και φιλολογικού περιεχομένου για την εισαγωγή του μουσικού μοντερνισμού στην Ελλάδα, μέσω των φωνητικών έργων του Δημήτρη Μητρόπουλου στα μέσα της δεκαετίας του 1920. Το ιδιόμορφο αισθητικό πλαίσιο νεωτερικότητας του Μητρόπουλου εξετάζεται μέσα από τη σύγκλιση φαινομενικά ετερόκλητων στοιχείων: των ιδιαιτεροτήτων της ποιητικής γλώσσας του Σικελιανού και, κυρίως, του Καβάφη, οι οποίες ήδη εκφράζουν στοιχεία ενός νεοελληνικού λογοτεχνικού μοντερνισμού, της επιλογής αυστηρών μορφολογικών μοντέλων και πολυφωνικών τεχνικών της εποχής Μπαρόκ, μιας νέας αντίληψης της φωνητικής μελοθέτησης, καθώς και την υιοθέτηση της ατονικής μουσικής γλώσσας.
|
|---|
