| Περίληψη: | Η αυτόνομη οδήγηση αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές επαναστάσεις του 21ου αιώνα και μαζί με την ηλεκτροκίνηση προβλέπεται να αλλάξουν ριζικά το μέλλον της αυτοκίνησης. Η είσοδος των αυτόνομων οχημάτων στο περιβάλλον οδήγησης αναμένεται να επιφέρει σημαντικές μεταβολές στην κυκλοφορία, βελτιώνοντας την ασφάλεια, την αποδοτικότητα και την άνεση των οδικών μεταφορών, καθιερώνοντας έναν νέο τρόπο μετακίνησης.
Όπως, όμως, κάθε μετάβαση από μία παλιά κατάσταση σε μία νέα δεν γίνεται ακαριαία, έτσι και η εισαγωγή των αυτόνομων οχημάτων στα οδικά δίκτυα θα πραγματοποιηθεί σταδιακά, άρα συνεπάγεται ότι θα υπάρξει μία μεταβατική περίοδος κατά την οποία θα κυκλοφορούν και αυτόνομα και συμβατικά οχήματα, συνθέτοντας ένα μεικτό δίκτυο κυκλοφορίας. Το αντικείμενο λοιπόν της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη αυτού του νέου κυκλοφοριακού περιβάλλοντος. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας πραγματικά κυκλοφοριακά δεδομένα τροχιάς συμβατικών οχημάτων και δημιουργώντας νέα, με την χρήση του μοντέλου ακολουθίας οχήματος Intelligent Driver Model (IDM), επιχειρήσαμε να προσομοιώσουμε ένα υποθετικό περιβάλλον κυκλοφορίας, αποτελούμενο από συμβατικά (πραγματικές τροχιές) και αυτόνομα οχήματα (IDM τροχιές).
Ακολούθως, για διάφορα σενάρια σύνθεσης της κυκλοφορίας σε συνθήκες κυκλοφοριακού πλήγματος, μελετήσαμε τον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλονται ορισμένα κυκλοφοριακά μεγέθη που ορίσαμε ως δείκτες. Έτσι αποτυπώσαμε την επίδραση που έχουν τα διάφορα ποσοστά αυτόνομων οχημάτων στην κυκλοφοριακή ροή, με σκοπό να διαπιστώσουμε αν θα μπορούσαν τα αυτόνομα οχήματα σε ένα μεικτό περιβάλλον να περιορίσουν ή και να προλάβουν το κυκλοφοριακό πλήγμα.
|
|---|
