| Περίληψη: | Όπως είναι γνωστό το φαινόμενο της διάβρωσης αποτελεί μείζον ζήτημα της επιτελεστικότητας των κατασκευών οπλισμένου σκυροδέματος, καθώς επηρεάζει σημαντικά τη μηχανική τους απόδοση και κατ’ επέκταση τη διάρκεια ζωής τους. Συνεπώς, μία πρόταση ενίσχυσης της αντίστασης του χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος έναντι της διάβρωσης κρίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και επίκαιρη διαχρονικά.
Για τους λόγους αυτούς, στην παρούσα εργασία, ως μέθοδος ενίσχυσης της μηχανικής του απόδοσης και αντιδιαβρωτικής συμπεριφοράς του χάλυβα οπλισμού, προτείνεται η διαδικασία της ψηγματοβολής. Προς τούτο, πραγματοποιήθηκαν πειράματα επιταχυμένης διάβρωσης αλατονέφωσης σε δοκίμια αναφοράς και σε ψηγματοβολημένα (ολιβίνη και υαλοσφαιρίδια) δοκίμια χάλυβα οπλισμού, για διάφορους χρόνους έκθεσης σύμφωνα με το κανονισμό ΑSTM B117-94. Μέρος αυτών των δειγμάτων, πριν την έκθεση τους στο διαβρωτικό περιβάλλον, εγκιβωτίστηκε στο σκυρόδεμα.
Με την ολοκλήρωση έκαστου χρόνου έκθεσης, πραγματοποιήθηκε καθαρισμός τους (ASTM G1) και χαρακτηρισμός της βλάβης διάβρωσης του σιδηροοπλισμού (Β500c), με χρήση οπτικού μικροσκοπίου. Επίσης, προκειμένου να προσδιοριστούν οι μηχανικές ιδιότητες των σταδιακά διαβρωμένων δειγμάτων, μέρος αυτών, υποβλήθηκε σε μηχανικές δοκιμές εφελκυσμού. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι τα ψηγματοβολημένα δοκίμια επέδειξαν μεγαλύτερη αντίσταση στη διάβρωση σε σχέση με τα δοκίμια αναφοράς, τόσο στην περίπτωση των «γυμνών», όσο και των «εγκιβωτισμένων» δειγμάτων. Δηλαδή, ανέπτυξαν μικρότερο βαθμό βλάβης διάβρωσης και συγκεκριμένα χαμηλότερα ποσοστά απώλειας μάζας και μικρότερα βάθη βελονισμών. Γεγονός που αποτυπώθηκε και στα αποτελέσματα των μηχανικών δοκιμών εφελκυσμού των ψηγματοβολημένων δοκιμίων.
|
|---|
